HARRY SIERS IN DE PERS

Recensie Mania ('Het blad van Concerto, Plato & Sounds Venlo'), 10 juni 2011 | nr. 278

HARRY SIERS
Twaalf; Zingt Tom Waits in het Nederlands

Na eerdere geslaagde projecten waarin het werk van Leonard Cohen en Bob Dylan in het Nederlands werd vertaald is nu Tom Waits aan de beurt. Zanger/gitarist Harry Siers ontfermde zich over de fraaie catalogus van Waits en heeft twaalf nummers uitgekozen die hij in een kleine bezetting heeft opgenomen. In opener November hoor je de zingende zaag van Fay Lovsky en dat zet meteen de toon voor het album. Het draait bij Siers vooral om de vertaling van de prachtige teksten en dat heeft hij met erg veel liefde gedaan. Een deel van de opbrengsten van het album - met de waarschuwingssticker 'bevat poëzie, melancholie, schoonheid en liefde' - gaat naar de kankerbestrijding, dus je steunt ook nog het goede doel. (BD)

English translation of the above article:

HARRY SIERS Twaalf (Twelve): Sings Tom Waits in Dutch

On the heels of previous successful projects in which works by Leonard Cohen and Bob Dylan were translated into Dutch, the spotlight has turned to Tom Waits. Singer/guitarist Harry Siers has lovingly studied Waits’ enchanting catalogue and selected twelve numbers, which he has recorded with a small group of musicians. In the opening number, November, the listener hears Fay Lovsky’s musical saw, which immediately sets the tone for the album. The primary thrust for Siers is the translation of the beautiful texts, which he has done with considerable affection. Part of the proceeds from the album – with the warning sticker 'contains poetry, melancholy, beauty and love' – will go to fight cancer, so you will be supporting a worthy cause. (BD)

UIT: 'HEAVEN' - TWEEMAANDELIJKS POPMAGAZINE | JAN/FEB 2011 | JAARGANG 13 NUMMER 1


DE GEBROKEN LANS
TOM WAITS
DE MIJNWERKER


IN DE GEBROKEN LANS HOUDT EEN HEAVEN-LEZER EEN PLEIDOOI VOOR EEN MUZIEKSOORT, EEN ALBUM, EEN GROEP, EEN ZANGER OF WAT DAN OOK, NAAR EIGEN KEUS. HARRY SIERS [52], VERTALER EN SINGER-SONGWRITER, VERTELT WAAROM HIJ AL RUIM EEN KWART EEUW IN DE BAN IS VAN TOM WAITS.
door Harry Siers

Het is 1983. Ik studeer Engels in Groningen en zit op een vrijdagnacht in een van de vele kroegen die tot vroeg in ochtend open zijn. Het is 05.15 uur. In het nog halfvolle café klinkt een lied. De combinatie van muziek en tekst blaast me bijna van mijn barkruk.

Rattle Big Black Bones
in the Danger zone
there's a rumblin' groan
down below
there's a big dark town
it's a place I've found
there's a world going on
UNDERGROUND


Black, danger, groan, down, found, underground

De tekst komt binnen. Pure poëzie. Maar de muziek komt nog veel meer binnen. Het lijkt wel of er honderd kompels in een mijn diep onder de grond grote stukken steenkool uit de aarde aan het hakken zijn. Onzichtbaar voor de bovenwereld. Maar hoorbaar. De muziek past perfect bij de tekst. Een strak ritme. Er wordt geslagen op potten, pannen, deksels. Met hamers en beitels. Er wordt geschuurd, gevijld, geklopt en geboord. Een strakke sologitaar snerpt. Een contrabas stut de muzikale mijn. Hier is een vakman aan het werk. De stem past perfect bij tekst en muziek. Tom Waits gromt, brult, raspt. Gebroken glas, roestige spijkers, schuurpapier, ik weet niet wat de man allemaal tussen zijn stembanden heeft zitten, maar als hij zingt, dringt hij door tot in mijn beenmerg en stamcellen. De volgende ochtend koop ik onmiddellijk SWORDFISHTROMBONES, de elpee die eerder dat jaar verscheen en een stijlbreuk liet horen met zijn oudere werk. Volstrekt origineel, experimenteel en terecht de hemel in geprezen door alle muziekrecensenten.

Het is 20 juli 1999.
Congresgebouw, Den Haag. Ik woon voor het eerst een concert bij van Tom Waits. Zijn opkomst die avond zal ik nooit vergeten. Krom naar voren gebogen als een wilg in de wind. Swiebertje-hoedje op zijn hoofd, rechterarm gestrekt als een lange, kale tak, de vijf vingers richting publiek priemend, hoofd schuin omlaag gericht, naar het podium waarop hij die avond meer dan twee uur lang muzikaal vuurwerk zal bieden. Mijnwerker Waits is aan het werk: met grote, zware schoenen stampt hij in een bak met omhoog stuivende kalk. In tegenstelling tot veel andere performers heeft Waits genoeg aan eenvoudige, maar doeltreffende middelen. De kleine stukjes glas op zijn hoed brengen fonkelende, kleurige lichtjes voort op de wanden van de verder in het donker gehulde concertzaal. Tijdens een nummer als Make It Rain diept hij een handvol confetti op uit de zak van zijn sjofele jasje en gooit deze in de lucht, waar de gekleurde stukjes papier worden beschenen door een bundel wit licht. Wie een concert van Tom Waits heeft bijgewoond, vergeet dit zijn leven lang niet meer.

Het is 29 september 2009, 05.04 uur. Ik stuur een e-mail aan Fay Lovsky, met de vraag of ze zingende zaag wil spelen in het nummer November van mijn tribute-album TWAALF met een dozijn hertalingen van nummers van Tom Waits in het Nederlands. Vijf uur later ontvang ik haar antwoord. Natuurlijk doet ze mee! "Mijn favoriete album is SWORDFISHTROMBONES", schrijft ze. "Zoveel creatieve energie." Ik was het met die woorden natuurlijk 200 procent eens en breek hierbij van harte een lans voor het volledige oeuvre van Tom Waits!

Twaalf van Harry Siers is te bestellen op www.harrysiers.nl

English translation of the above article:

FROM POP MAGAZINE 'HEAVEN' | JAN/FEB 2011


THE BROKEN LANCE

Tom Waits
The miner

IN THE BROKEN LANCE A HEAVEN READER MAKES A CASE FOR A TYPE OF MUSIC, AN ALBUM, A GROUP, A SINGER OR THE LIKE OF HIS OR HER CHOSING. HARRY SIERS (52), TRANSLATOR AND SINGER SONGWRITER, EXPLAINS WHY HE HAS BEEN UNDER TOM WAITS’ SPELL FOR MORE THAT A QUARTER CENTURY
By Harry Siers

It is 1983. I am studying English in Groningen. One Friday evening I am sitting in one of the many cafés that stayed open until early in the morning. It is 5.15 a.m. A song fills the café, which is still half full. The combination of text and music almost blows me off my barstool.

Rattle Big Black Bones
in the Danger zone
there's a rumblin' groan
down below
there's a big dark town
it's a place I've found
there's a world going on
UNDERGROUND


Black, danger, groan, down, found, underground. The text touched me. Pure poetry. But the music moved me even deeper. It was as if there were 100 colliers hacking at coal deep under the ground beneath me. Invisible to the outside world, but still audible. The music fit in perfectly with the text. A strict rhythm. As if someone was beating on pots, pans, and lids with hammers and chisels. It grated, filed, beat and pierced. An intense solo guitar pierced the air. A bass skillfully supported this musical mine. This was the work of a craftsman. The voice was the perfect match for the text and the music. Waits groans and bellows. He rasps. Broken glass, rusty nails, sandpaper, I don’t know exactly what the man has between his vocal cords, but when he sings, Tom penetrates into my bone marrow and my brain cells. I rushed out the next morning to buy Swordfishtrombones - an LP that had come out earlier that year - that represented a shift in style from Waits’ previous work. Completely original, experimental and righfully praised by all the music critics.

It is 20 July 1999. The Congresgebouw in Hague. I am attending a Tom Waits concert for the first time. I will never forget his performance that evening. He wore a Swiebertje hat and bent forward like a willow in the wind, his right arm stretched out like a long, bare branch, his five fingers jabbing toward the audience, his head tilted downward toward the podium from which he offered musical fireworks that evening for more than two hours. "Good evening!" Miner Waits is working: he stomps his big, heavy shoes in a box of lime; lime flies into the air. In contrast to many other performers, Tom has an ample supply of simple, but efficient visual tools. The small bits of glass on his hat cast sparkling, colored reflections on the dark walls of the concert hall. During a number like Make It Rain, he retrieves a handful of confetti from the pocket of his shoddy jacket and throws it in the air; the bits of coloured paper are illuminated by a bundle of white light. No one who attends a Tom Waits concert will ever forget it.

It is 26 September 2009, 5:04 a.m..I send an e-mail to Fay Lovsky, asking her to play her musical saw in the number November of my tribute album ‘Twelve' with a dozen Dutch versions of Tom Waits numbers. Five hours later she replies. "Of course I will! My favorite album is Swordfishtrombones. So much creative energy". Naturally, I agreed 200 per cent. I passionately endorse Tom Waits’ entire oeuvre!

‘Twelve’ by Harry Siers can be ordered at www.harrysiers.nl.
WICKED © 2012